W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności Cookies"

Rozumiem i zgadzam się

Styropian, Frigolit, a może Flamingo? Jak różne kraje nazywają ten sam materiał?

2026-04-27

EUMEPS - Stowarzyszenie Europejskich Producentów Ekspandowanego Polistyrenu opublikowało interesujące zestawienie, pokazujące jak w różnych państwach nazywa się ten sam materiał, czyli właśnie ekspandowany polistyren.

EPS (ekspandowany polistyren) jest materiałem niemal niezastąpionym w opakowaniach, izolacjach termicznych i budownictwie. Lekki, wszechstronny i energooszczędny – jego zalety są znane na całym świecie. Znacznie mniej znany jest fakt, że w różnych krajach Europy ten sam materiał nosi zupełnie inne nazwy. Często są to nazwy handlowe, które z czasem stały się potocznymi określeniami.

W Niemczech EPS jest powszechnie nazywany Styropor – nazwa pochodząca od produktu oferowanego przez BASF, która dawno temu weszła do języka potocznego. Podobnie jest w Austrii, gdzie obok „Styroporu” funkcjonuje Porozell.

Na północy Europy dominuje Frigolit – w Szwecji i francuskojęzycznej części Belgii to właśnie ta nazwa jest najczęściej używana. Z kolei w flamandzkiej Belgii popularne jest określenie Isomo.

W Danii materiał zyskał żartobliwą nazwę Flamingo, która doskonale oddaje jego lekkość. We Włoszech mówi się prosto i opisowo – Polistirolo.

W wielu krajach nazewnictwo ukształtowały lokalne marki. Na Węgrzech EPS nazywany jest Hungarocell, w Polsce – styropian (słowo powstałe pod wpływem niemieckiego „Styroporu”, ale dostosowane do polskiej fonetyki).

W kontekście oficjalnym i prawnym dominują nazwy techniczne. W Belgii stosuje się określenie geëxpandeerd polystyreen, we Francji – polystyrène expansé (PSE). Podobnie w krajach Europy Środkowej i Wschodniej: na Litwie mówi się Putu polistirolas, w Czechach i na Słowacji – expandovaný polystyrén.

Niektóre nazwy odwołują się bezpośrednio do właściwości materiału. Holendrzy mówią na EPS Piepschuim („piszczący piankowy materiał”), a Niemcy czasem żartobliwie Quietschpappe („piszcząca tektura”).

W Chorwacji przyjęła się niemiecka nazwa Stiropor. W Norwegii z kolei funkcjonuje Isopor – określenie znane także w Brazylii. W Hiszpanii używa się technicznego tłumaczenia Poliestireno expandido, a na Ukrainie – пінополістирол (pinopolistyrol).

W Irlandii EPS jest powszechnie znany jako Aerobord – nazwa pochodząca od popularnej marki, która stała się synonimem całego materiału. W Wielkiej Brytanii dominują określenia techniczne: polystyrene lub expanded polystyrene.

W Szwajcarii, w zależności od regionu językowego, stosuje się francuskie polystyrène expansé lub jego odpowiedniki w innych językach urzędowych.

Różnorodność nazw EPS w Europie pokazuje, jak silnie na język wpływają lokalny przemysł, regulacje i kultura. Dla firm i organizacji branżowych ta wiedza ma ogromne znaczenie – pozwala lepiej dostosowywać komunikację do poszczególnych rynków.

W Polsce nazwa „styropian” na dobre zadomowiła się w języku potocznym już w latach 70. i 80. XX wieku. Powstała jako spolszczenie niemieckiego „Styropor” (będącego z kolei skrótem od Styrofoam – oryginalnej nazwy opatentowanej przez BASF), ale szybko stała się całkowicie rodzimą, powszechnie używaną nazwą. Dziś „styropian” to nie tylko określenie techniczne, lecz prawdziwy symbol powszechnej termoizolacji w polskim budownictwie – od wielkiej płyty po domy jednorodzinne. Jest tak mocno zakorzeniony w codziennym języku, że wielu Polaków nie zdaje sobie sprawy, iż za granicą ten sam materiał ma zupełnie inne, często bardziej „markowe” lub techniczne określenia.