W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności Cookies"

Rozumiem i zgadzam się

Recepturowanie produktów kosmetycznych i chemii gospodarczej

2026-04-01 / Autor: Beata W. Domagalska; BeWuDe - Szkolenia i Recepturowanie; bwd@bewude.com.pl; www.bewude.com.pl

Projektowanie i wprowadzanie na rynek nowych produktów, zarówno kosmetyków (PK), jak i wyrobów chemii gospodarczej (WCG), stanowi wieloetapowe przedsięwzięcie, które wymaga interdyscyplinarnego podejścia. Pomimo pozornych różnic w przeznaczeniu – pielęgnacyjna funkcja kremu do twarzy, a czyszcząca rola żelu do prania – podstawowe etapy procesu badawczo-rozwojowego, optymalizacji składu i walidacji mają ze sobą liczne punkty styczne i opierają się na wspólnych zasadach.

Skuteczny formulator, niezależnie od docelowego sektora, w którym działa, musi dysponować gruntowną wiedzą specjalistyczną. W przypadku tworzenia PK, niezbędna jest znajomość budowy i fizjologii skóry i jej przydatków oraz wiedza na temat oddziaływania różnych substancji na barierę naskórkową. Z kolei formułowanie WCG wymaga wiedzy z zakresu materiałoznawstwa i chemii powierzchni. Bez tych podstaw trudno osiągnąć optymalne rezultaty pielęgnacyjne (dla PK) lub czyszczące (dla WCG), a wręcz można pogorszyć stan skóry lub zniszczyć powierzchnię (np. politurę, podłogę) poddawaną działaniu stworzonego produktu. Kluczowe kompetencje wspólne dla obu sektorów obejmują:

znajomość regulacji prawnych, niezbędnych do zapewnienia pełnej zgodności produktu z wymogami rynku (PK: Rozporządzenie Kosmetyczne (WE) 1223/2009, WCG: Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 (CLP), Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 w sprawie detergentów, Rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH), Rozporządzenia (UE) nr 528/2012 – produkty biobójcze),
dobrą orientację na rynku surowców, umożliwiającą wybór innowacyjnych, bezpiecznych i kosztowo efektywnych komponentów,
wiedzę w zakresie fizykochemii form użytkowych (np. rozwory (także micelarne i zagęszczone, czyli żele), emulsje, zawiesiny, układy dwufazowe), warunkującą tworzenie stabilnej, o właściwej konsystencji, a w przypadku PK biodostępności formuły.

Opracowanie nowego produktu składa się z kilku etapów: analizy potrzeb i wymagań (faza konceptualna), doboru właściwej formy fizykochemicznej i surowców, tworzenia prototypu i optymalizacji receptury oraz opracowania formalnego receptury.

Analiza potrzeb i wymagań

Analiza potrzeb i wymagań jest etapem najczęściej pomijanym, co często skutkuje brakiem wdrożenia produktu i rozczarowaniem kontrahentów. Aby poprawnie zaprojektować skład produktu, formulator musi uzyskać odpowiedzi na kluczowe pytania, z których najważniejsze dotyczy rynku docelowego. Należy pamiętać, że prawodawstwo czy wymogi kulturowe różnią się w poszczególnych krajach i inaczej projektuje się kosmetyk na rynek europejski, a inaczej na rynek arabski. Różnice mogą też dotyczyć poszczególnych krajów UE. Przykładowo projektując płyn do mycia naczyń, trzeba dobrze przemyśleć jego zapach, gdyż inny zapach jest standardem w Polsce, a inny w Czechach. Inne kluczowe kwestie to: oczekiwana naturalność produktu, przeznaczenie i planowane deklaracje na etykiecie, rodzaj opakowania, cena za kilogram masy, wielkość i miejsce planowanej produkcji.

Określenie oczekiwanego profilu naturalności produktu oraz sposobu definiowania tego pojęcia (np. PK: ISO 16128, WCG: EU Ecolabel) jest kolejnym istotnym elementem analizy. Decyzja o tworzeniu produktu określanego jako naturalny oraz o ewentualnej certyfikacji narzuca specyficzne kryteria doboru surowców i wymaga dobrej znajomości standardów wybranego certyfikatu.

Poprzednia strona 1 2 Następna strona