Chemia i Biznes

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności Cookies"

Rozumiem i zgadzam się

Konfiguracja makiety

Lotos ma plan pozbycia się ciężkich pozostałości

2015-11-18

Ciężka pozostałość, a właściwie jej postać produktu gotowego, czyli ciężki olej opałowy, to dla każdej rafinerii poważny problem. W przypadku gdańskiej rafinerii Lotosu nie jest inaczej. Sprzedaż nie jest opłacalna, ale produkcja musi być prowadzona, bo wynika z kompleksowej przeróbki ropy naftowej. Teraz jednak Lotos chce istniejące problemy przezwyciężyć.

Ciężki olej opałowy ma ujemną marżę, co oznacza cenę niższą od ceny ropy, z której powstaje. Ujemną marżę mają również inne produkty gotowy pochodzące z ciężkiej pozostałości, a mianowicie asfalty przemysłowe i drogowe. W normalnych warunkach rynkowych cena asfaltu jest jednak atrakcyjniejsza niż oleju opałowego, do którego trzeba dodawać również inne lżejsze i bardziej wartościowe komponenty.

Z tego powodu, iż ciężki olej opałowy jest zasiarczony i zawiera związki metali ciężkich, wykorzystanie tego produktu jest coraz bardziej ograniczane ze względów środowiskowych. Jako paliwo bunkrowe nie może być używany na wybranych akwenach zamkniętych, np. Morza Bałtyckiego i Morza Północnego, a dopuszczalna zawartość siarki w oleju bunkrowym używanym na otwartych oceanach jest systematycznie ograniczana. W większości krajów świata wykorzystanie ciężkiego oleju opałowego, jako paliwa elektrociepłowni, dopuszczalne jest tylko w obiektach posiadających rozbudowane instalacje oczyszczania spalin.

W przypadku Lotosu ropa trafia w gdańskiej rafinerii na jedną z dwóch instalacji destylacji atmosferycznej i rozdzielana jest w procesie destylacji atmosferycznej na kilka frakcji. Pozostałość atmosferyczna odbierana z dołu kolumny trafia do instalacji destylacji próżniowej, gdzie kontynuowany jest proces rozdziału. W wyniku tego uzyskuje się próżniowy olej napędowy, próżniowe frakcje olejowe o różnej lepkości oraz ciężką pozostałość próżniową. Pozostałość ta w rafinerii gdańskiej przerabiana jest w rozmaity sposób. Może stanowić:

  • komponent ciężkiego oleju opałowego,
  • surowiec w procesie produkcji asfaltów drogowych i przemysłowych,
  • surowiec instalacji SDA/ROSE (920) oraz PDA (1100), na których w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikiem wydziela się frakcję olejową będącą surowcem dla instalacji hydrokrakingu lub instalacji Bloku Olejowego. Pozostałość po ekstrakcji rozpuszczalnikowej, tzw. asfalt SDA lub PDA jest surowcem do produkcji asfaltów drogowych lub komponentem ciężkiego oleju opałowego.

Koksowanie

Powstająca w Gdańsku w ramach realizowanego przez Lotos projektu inwestycyjnego projektu EFRA (efektywna rafinacja) instalacja opóźnionego koksowania DCU przerabiać będzie w ciągu godziny 160 ton wsadu: pozostałości próżniowej, asfaltu SDA (z instalacji ROSE), asfaltu PDA, a także ekstrakty furfurolowe i frakcje slopowe. Rocznie będzie to razem ok. 1,4 mln ton.

DCU powstanie na placu przed hydrokrakingiem MHC. Surowiec dla tej instalacji składający się z wymienionych komponentów, po jego podgrzaniu w ciągu wymienników ciepła, podawany będzie najpierw do kolumny destylacyjnej, skąd pompą wsadową poprzez piec do wielkiego, pionowego zbiornika – reaktora (coke drum). W zbiorniku tym przebiega proces głębokiego krakingu termicznego z wydzieleniem koksu.

Proces koksowania będzie odbywał się naprzemiennie w dwóch takich zbiornikach. W jednym zbiorniku będzie przebiegał proces koksowania, a w drugim chłodzenie, wycinanie i usuwanie koksu. Wewnątrz zbiornika, w temperaturze ok. 500 st. C, w wyniku procesu krakowania, czyli zrywania wiązań w długich łańcuchach węglowodorów, powstają nowe cząsteczki o mniejszym ciężarze molowym, czyli charakterystyczne dla paliw. Najcięższe węglowodory zmienią się w koks.

Destylacja oraz przerób LCGO i HCGO na paliwa

Produkty procesu krakowania w formie parowej odprowadzane są górą zbiornika do kolumny destylacyjnej, gdzie następuje ich rozdział na różne frakcje ciekłe i gazowe: gazy suche, LPG, benzynę, lekki olej (LCGO) o zakresie destylacyjnym zbliżonym do oleju napędowego i ciężki olej (HCGO) o zakresie destylacyjnym zbliżonym do oleju próżniowego.

HCGO trafi do hydrokrakingu MHC, gdzie zostanie przerobiony głównie na komponent oleju napędowego. Powstaną też mniejsze ilości benzyny i LPG oraz półprodukt. Nieprzereagowana, ale oczyszczona ze związków azotu i siarki pozostałość - hydrowaks stanowić będzie surowiec do dalszego przerobu lub będzie sprzedawana na zewnątrz. LCGO przerabiany będzie na komponent oleju napędowego na instalacji HDS. W ciągu godziny na instalacji DCU powstanie ponad 80 ton wsadu dla instalacji konwersyjnych MHC i HDS oraz ok. 50 ton koksu. Dalsza przeróbka HCGO i LCGO możliwa będzie dzięki wykorzystaniu wolnych mocy przerobowych instalacji MHC i HDS zbudowanych w ramach Programu 10+.

Szacunkowo przewiduje się, że rocznie w Projekcie EFRA powstanie 370 tys. ton oleju napędowego, ok. 390 tys. ton koksu, 286 tys. ton hydrowaksu, 170 tys. ton benzyny surowej, 43 tys. ton LPG i 2 tys. ton wodoru. Oprócz tego powstanie 62 tys. ton gazu opałowego oraz znaczne ilości ciepła w postaci pary 256 tys. ton wodnej, która zostanie zużyta na potrzeby rafinerii.

Benzyna surowa

Zanieczyszczona siarką, azotem i olefinami frakcja benzynowa transportowana jest z kolumny destylacyjnej DCU na położoną obok instalację CNHT, gdzie podlega hydrorafinacji z użyciem wodoru. Następnie, jako benzyna surowa trafia do zbiorników, skąd transportowana jest rurociągiem do portu i trafia na sprzedaż.

LPG

Gaz płynny po odsiarczeniu w sekcji usuwania merkaptanu (mycia LPG) jest produktem gotowym, przeznaczonym do sprzedaży, transportowanym do zbiorników magazynowych GLSA i sprzedawanym klientom końcowym.

Koks

Koks jest produktem ubocznym procesu opóźnionego koksowania, sprzedawanym jego odbiorcom. Produkt nie wymaga dalszego przetwarzania na terenie rafinerii. Będzie sprzedawany w całości jednemu odbiorcy, z którym Lotos zawarł umowę wieloletnią. Będzie wywożony ciężarówkami, które będą załadowywane w instalacji okresowego magazynowania i załadunku koksu.

Wodór

Wodór będzie produkowany z gazu ziemnego jako surowca w zbudowanej w ramach Projektu EFRA instalacji produkcji wodoru – HGU, trzeciej już takiej instalacji w gdańskiej rafinerii. 85% produkcji wodoru przeznaczone będzie do przerobu produktów koksowania, a 15% na inne potrzeby.

Destylacja hydrowaksu

Uzupełnieniem projektu EFRA będzie instalacja HVDU (Hydrowax Vacuum Distillation Unit), czyli rozdziału powstałego na instalacji MHC hydrowaksu. Będzie to destylacja próżniowa tej nieprzereagowanej pozostałości z instalacji hydrokrakingu MHC. Produkty instalacji będą mogły być kierowane do produkcji baz olejowych lepszych niż dotychczas wytwarzane na Bloku Olejowym.


Lotosropa naftowaprzemysł petrochemiczny

Podoba Ci się ten artykuł? Udostępnij!

Oddaj swój głos  

Ten artykuł nie został jeszcze oceniony.

Dodaj komentarz

Redakcja Portalu Chemia i Biznes zastrzega sobie prawo usuwania komentarzy obraźliwych dla innych osób, zawierających słowa wulgarne lub nie odnoszących się merytorycznie do tematu. Twój komentarz wyświetli się zaraz po tym, jak zostanie zatwierdzony przez moderatora. Dziękujemy i zapraszamy do dyskusji!


WięcejNajnowsze

Więcej aktualności





WięcejNajpopularniejsze

Więcej aktualności (192)



WięcejPolecane

Więcej aktualności (97)





WięcejSonda

Czy fake newsy w branży chemicznej to problem?

Zobacz wyniki

WięcejW obiektywie