Konserwacja produktów detergentowych

• Strona główna
• Artykuły
• Konserwacja produktów detergentowych

2023-04-19  / Autor: Katarzyna Kudelko, Dział R&D, JagoPRO Sp. z. o.o.

Jedną z najstarszych grup substancji powszechnie stosowanych jako konserwanty są parabeny. Stanowią one estry kwasu p-hydroksybenzoesowego z różnymi podstawnikami alifatycznymi, m.in. metylowym (INCI: Methylparaben, CAS: 99-76-3), etylowym (INCI: Ethylparaben, CAS: 120‑47‑8), propylowym (INCI: Propylparaben, CAS: 94-13-3) i butylowym (INCI: Butylparaben, CAS: 94-26-8). Są one głównie otrzymywane w wyniku równowagowej reakcji estryfikacji kwasu p‑hydroksybenzoesowego z odpowiednim alkoholem. Co ciekawe, część organizmów żywych, m.in. bakterie szczepu Microbulbifer, jest w stanie biosyntezować parabeny w dużych ilościach. Naturalnie parabeny występują również w niewielkich stężeniach w niektórych roślinach zielnych, np. Oxalis tuberosa i Andrographis paniculata[6]. W zależności od długości łańcucha węglowodorowego grupy estrowej, występują różnice w aktywności biologicznej. Wraz z jego wydłużaniem, zwiększa się siła oddziaływania na drobnoustroje. Grupa parabenów wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwko grzybom, drożdżom i pleśniom oraz stabilność chemiczną i termiczną. Ponadto ich niski potencjał drażniący oraz niski poziom toksyczności, a zarazem wysoka kompatybilność z innymi związkami, wpływają na ich szerokie rozpowszechnienie. Warto dodać, że grupa parabenów charakteryzuje się również mniejszym potencjałem uczulającym niż wiele niedawno opracowanych preparatów, np. metylodibromoglutaronitryl – zakazany w Europie od 2008 roku ze względu na rosnący wskaźnik uczuleń. Możliwe jest stosowanie zarówno pojedynczego parabenu, w stężeniu nieprzekraczającym 0,4%, jak i ich różnych kombinacji, których sumaryczny udział maksymalnie wynosi 0,8%. Wykazano, iż takie mieszaniny parabenów charakteryzują się większą skutecznością. Spośród nich najczęściej spotykana jest kombinacja metyloparabenu wraz z propyloparabenem, a pojedynczo – metyloparaben.

Kolejną grupą konserwantów powszechnie występujących w wodnych preparatach są izotiazolinony. Są to pięcioczłonowe związki heterocykliczne zawierające w swoim pierścieniu dwa sąsiadujące ze sobą heteroatomy: siarkę i azot. Należą do nich: metyloizotiazolinon (INCI: Methylisothiazolinone, CAS: 2682-20-4) i metylochloroizotiazolinon (INCI: Methylchloroisothiazolinone, CAS: 26172-55-4) oraz, zakazane w kosmetyce, benzoizotiazolinon (INCI: Benzisothiazolinone, CAS: 2634-33-5) i oktyloizotiazolinon (INCI: Octylisothiazolinone, CAS: 26530-20-1). Mechanizm ich działania opiera się na inhibicji enzymatycznej uniemożliwiającej rozwój mikroorganizmów. Grupa izotiazol-3-onów charakteryzuje się niezwykle wysoką aktywnością hamującą namnażanie się szczepów bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz grzybów w szerokim zakresie pH. Podobnie do parabenów, związki te mogą być stosowane w dwóch formach: głównie jako mieszaniny izotiazolinonów lub rzadziej pojedynczo. Metyloizotiazolinon i metylochloroizotiazolinon w szczególności znalazły zastosowanie w płynach do mycia naczyń, podłóg i preparatach do czyszczenia domu usuwających zabrudzenia i kurz, a także w detergentach do prania i płukania tkanin. Natomiast benzoizotiazolinon i oktyloizotiazolion zwykle występują w preparatach do czyszczenia różnych powierzchni oraz w płynach do płukania tkanin.

CAŁA TREŚĆ DOSTĘPNA W "Kosmetyki i Detergenty" nr 1/2023

"Kosmetyki i Detergenty" (wcześniej "Chemia i Biznes. Rynek Kosmetyczny i Chemii Gospodarczej") to kwartalnik biznesowo-informacyjny z zakresu przemysłu kosmetycznego i środków czystości.

chemia gospodarczadetergentykonserwantyparabeny