Gazy medyczne kontra gazy techniczne: porównanie rynków, wyzwań i perspektyw

• Strona główna
• Artykuły
• Gazy medyczne kontra gazy techniczne: porównanie rynków, wyzwań i perspektyw

2026-01-19

Rynek gazów technicznych (przemysłowych) i gazów medycznych, choć powiązane technologicznie i często obsługiwane przez tych samych dużych graczy, takich jak Linde, Air Liquide czy Air Products, różni się znacząco skalą, dynamiką wzrostu, strukturą popytu oraz charakterem wyzwań. Gazów technicznych używa się przede wszystkim w procesach przemysłowych – od hutnictwa, spawania, produkcji chemicznej, elektroniki po kriogenikę i zieloną energię – co czyni ten segment znacznie większym i bardziej cyklicznym. W 2025 roku globalny rynek gazów przemysłowych szacowany jest na około 115–120 miliardów dolarów (z prognozami na 126–130 mld dolarów do 2030 roku), podczas gdy rynek gazów medycznych osiąga wartość rzędu 17–18 miliardów dolarów w 2025 roku, z perspektywą wzrostu do 25–28 miliardów dolarów do 2030 roku przy wyższym tempie wzrostu (CAGR 7–8,5%).

Ta różnica w skali wynika z odmiennych motorów wzrostu. Rynek gazów przemysłowych jest silnie uzależniony od koniunktury w przemyśle ciężkim, budownictwie, motoryzacji i chemii – sektorach wrażliwych na wahania cen energii, surowców i globalny handel. Wysokie zużycie tlenu, azotu i wodoru w metalurgii czy petrochemii sprawia, że branża ta reaguje na cykle gospodarcze, a w ostatnich latach dodatkowo obciążona jest presją dekarbonizacji i transformacją energetyczną (np. przejście na zielony wodór).

Z kolei rynek gazów medycznych napędzany jest przez stały i rosnący popyt zdrowotny – starzenie się społeczeństw, wzrost liczby chorób przewlekłych układu oddechowego (COPD, astma), rozwój chirurgii minimalnie inwazyjnej, anestezjologii oraz opieki domowej (home healthcare). Kluczowe gazy to tlen terapeutyczny, podtlenek azotu, dwutlenek węgla, hel (do rezonansu magnetycznego) oraz mieszanki specjalistyczne – ich zużycie jest mniej cykliczne i bardziej odporne na recesje.

Wyzwania obu rynków częściowo się pokrywają – wysokie koszty energii, zakłócenia łańcuchów dostaw, regulacje środowiskowe i presja na zrównoważoną produkcję – ale ich waga i specyfika są inne.

W gazach technicznych dominują problemy ekonomiczne i operacyjne: wahania cen gazu ziemnego jako surowca, ogromne nakłady inwestycyjne na nowe instalacje ASU, geopolityczne ryzyka dostaw helu oraz konieczność reshoringu produkcji. Dekarbonizacja wymusza drogie inwestycje w zielony wodór i wychwytywanie CO₂, co szczególnie obciąża marże w sektorach cyklicznych.

W gazach medycznych kluczowe są natomiast wyzwania regulacyjne i jakościowe – znacznie surowsze normy (FDA, EMA, farmakopeje), wymogi ultra-wysokiej czystości, traceability i bezpieczeństwa (ryzyko zanieczyszczenia w bezpośrednim kontakcie z pacjentem), a także rosnące wymagania dotyczące certyfikacji i audytów. Dodatkowo, rosnąca rola opieki domowej generuje nowe potrzeby logistyczne – przenośne zbiorniki, generatory tlenu i systemy mikro-dostaw – co zwiększa koszty dystrybucji i komplikuje łańcuch chłodniczy.

Rynek gazów technicznych pozostaje większy, bardziej kapitałochłonny i wrażliwy na globalną koniunkturę przemysłową, z wolniejszym, ale stabilnym wzrostem w długim terminie. Rynek gazów medycznych jest mniejszy, ale dynamiczniejszy – napędzany demografią i postępem medycyny – i charakteryzuje się wyższymi marżami dzięki premium charakterowi produktów oraz większej odporności na wahania gospodarcze. Oba segmenty jednak coraz częściej się przenikają: rosnące zapotrzebowanie na tlen i azot w szpitalach wspiera producentów przemysłowych, a zielone technologie (np. odnawialny wodór) mogą w przyszłości znaleźć zastosowanie także w medycynie.

gazy medycznegazy techniczne