W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności Cookies"

Rozumiem i zgadzam się

Emulgatory w emulsjach kosmetycznych

2023-12-29 / Autor: Firma Rodzinna Makarczykowie Spółka Jawna, Producent kosmetyków Skarb Matki

Emulsja to jedna z form fizykochemicznych powszechnie wykorzystywanych w produktach kosmetycznych (kremach, balsamach, maskach, odżywkach do włosów). Powstaje z połączenia dwóch faz wzajemnie się niemieszających. Jedną z faz jest faza olejowa (niepolarna), którą stanową m.in. oleje roślinne, tłuszcze, masła. Drugą fazę (fazę polarną) stanowią woda i roztwory wodne, tj. ekstrakty, gliceryna. Połączenie tych dwóch faz tworzy układ nietrwały, który po wymieszaniu ulega niemal natychmiastowemu rozwarstwieniu i rozdzieleniu na dwie części. Zważając na to, że emulsja kosmetyczna musi być trwała przez długi czas i nie może ulegać rozwarstwieniom podczas aplikowania produktu przez konsumenta, należy ją w prawidłowy sposób ustabilizować. Można to zrobić poprzez dostarczenie do układu energii oraz dodanie substancji obniżającej napięcie powierzchniowe cieczy. Zatem, aby utrzymać termodynamicznie stabilną emulsję, należy połączyć obie fazy za pomocą emulgatora oraz procesu homogenizacji.

Charakterystyka emulgatorów

Emulgator (ang. emulsifying agent) należy do grupy środków powierzchniowo czynnych. Ich główną właściwością jest zmniejszanie napięcia powierzchniowo czynnego, poprzez gromadzenie się cząsteczek na granicy faz. Ta właściwość wynika ze struktury emulgatora, który składa się z dwóch różnych części: hydrofobowej (łańcuch węglowy) i hydrofilowej (tzw. główki). Dzięki tym dwóm częściom emulgator łączy dwie niemieszające się ze sobą ciecze. W zależności od jego większego powinowactwa do jednej z faz, możemy otrzymać inne typy emulsji. Najpowszechniejszym rodzajem jest emulsja O/W (olej w wodzie), w której olej jest fazą rozproszoną, a woda fazą ciągłą. Jednak na rynku spotkamy również emulsje W/O (woda w oleju) i mieszane, wielofazowe O/W/O i W/O/W. Powinowactwo emulgatora do jednej z faz ma silny związek z wartością HLB (ang. Hydrophilic Lipophilic Balance). HLB to skala o charakterze addytywnym zaproponowana przez Griffina, która określa w jakim stopniu związek powierzchniowo czynny jest hydrofilowy lub lipofilowy. Skala mieści się w przedziale od 0 do 20, gdzie 0 to substancje silnie hydrofobowe, natomiast 20 to związki o mocno hydrofilowych właściwościach. Emulgatory O/W na skali HLB mieszczą się zazwyczaj w przedziale 12-16, emulgatory W/O w przedziale 3-6. Oprócz podziału na podstawie wartości HLB i hydrofilowości, emulgatory możemy podzielić ze względu na występujący w cząsteczce ładunek, na: kationowe, anionowe, amfoteryczne i niejonowe. Kationowe emulgatory posiadają grupę niepolarną, która jest połączona z kationem, anionowe natomiast grupę niepolarną mają połączoną z anionem. Amfoteryczne emulgatory posiadają w cząsteczce jednocześnie kation i anion, a niejonowe charakteryzują się tym, że nie ulegają dysocjacji w rozpuszczalnikach polarnych. Szeroką grupę w kosmetykach stanowią emulgatory niejonowe, ponieważ za ich pomocą można z dużą pewnością uzyskać emulsje typu O/W.

Wybór środka emulgującego

Przykładami najpopularniejszych syntetycznych emulgatorów w kosmetykach są: Cetyl Alcohol, Cetearyl Alcohol, Ceteareth-20, Ceteareth-25. Znaczącą grupę stanowią też emulgatory naturalne, do których należą: lanolina, lecytyna, wosk pszczeli (Cera Alba), poliglicerole (np. Polyglyceryl-4 Diisostearate/Polyhydroxystearate/Sebacate), pochodne oliwy z oliwek (np. Cetearyl Olivate, Sorbitan Olivate). Ważną rolę w projektowaniu produktu odgrywają gotowe mieszaniny kilku emulgatorów, dzięki którym ogranicza się zakup pojedynczych surowców do jednego już skutecznego. Używając gotowych mieszanin, nie powinno się zapominać, że do uzyskania długotrwałej stabilności potrzebny jest też koemulgator. Dodanie do układu z emulgatorem hydrofilowym emulgatora lipofilowego może znacząco zwiększyć stopień stabilności emulsji. Polega to na zwiększeniu upakowania cząstek emulgatorów na granicy faz ciecz - ciecz i zmniejszeniu się odległość między cząsteczkami. W rezultacie siła wzajemnych oddziaływań wzrasta, a to przekłada się na utrzymanie większej stabilności.

Poprzednia strona 1 2 Następna strona