CO2 jako surowiec w przemyśle chemicznym

• Strona główna
• Artykuły
• CO2 jako surowiec w przemyśle chemicznym

2025-07-14

Według Cefic, wykorzystanie CO₂ jako surowca wymaga operacji wychwytywania i konwersji CO₂. 

Organizacja przypomina, iż opracowano już różne technologie wychwytywania i oczyszczania CO₂ (z przemysłowych źródeł punktowych), takie jak: technologie oparte na ciekłych rozpuszczalnikach, technologie sorbentów stałych, technologie membranowe, technologie kriogeniczne.

Szerokie portfolio technologii (np. katalityczne, elektrochemiczne, biotechnologiczne) umożliwia produkcję różnych chemikaliów platformowych (np. metanol, etanol), chemikaliów specjalistycznych oraz polimerów. Konwencjonalna produkcja mocznika opiera się na wykorzystaniu CO₂ wychwytywanego z powiązanej produkcji amoniaku, a produkcja metanolu poprzez uwodornienie CO₂ została zademonstrowana na skalę komercyjną.

Cefic wylicza jednak rozmaite wyzwania stojące przed szerszym zastosowaniem omawianego rozwiązania.

W pierwszej kolejności sa to wyzwania techniczne. Klucozwe jest bowiem zwiększenie efektywności energetycznej procesów wychwytywania, oczyszczania i konwersji CO₂. Priorytetami dla wychwytywania i oczyszczania są skalowanie procesów oraz redukcja kosztów, w tym dla sorbentów i technologii membranowych. Procesy produkcji chemikaliów i polimerów wymagają dalszego rozwoju technologicznego w celu zwiększenia efektywności energetycznej, selektywności i skalowalności.

Istnieją też wyzwania ekonomiczne. Wyższe koszty chemikaliów i polimerów opartych na CO₂ stanowią główną barierę dla inwestycji w rozwój produkcji opartej na CO₂. Procesy przekształcania CO₂ w chemikalia wymagają skalowania i budowy nowych zakładów produkcyjnych, co konkuruje z wysoko zoptymalizowanymi, istniejącymi procesami korzystającymi z dedykowanej infrastruktury. Na podstawie obecnie dostępnych technologii, produkcja dużych ilości chemikaliów z CO₂ wymagałaby dużych ilości odnawialnego lub niskoemisyjnego wodoru oraz energii elektrycznej.

Barierą ma być także niewystarczająca na chwilę obecną infrastruktura. Dodatkowa energia odnawialna i niskoemisyjna lub wodór wymagają, jak wiadomo, odpowiedniej pojemności sieci elektroenergetycznych, infrastruktury transportu i magazynowania wodoru. Dopiero zatem rozwój infrastruktury CO₂ stworzy możliwości wykorzystania CO₂ jako surowca poza symbiozą przemysłową.

- Obecne ramy polityczne stawiają chemikalia i polimery oparte na CO₂ w gorszej pozycji w porównaniu do ich odpowiedników opartych na paliwach kopalnych, co hamuje rozwój technologii przekształcania CO₂ w chemikalia. Zgodnie z obecną dyrektywą ETS, CO₂ wychwytywany i wykorzystywany jako surowiec do produkcji chemikaliów i polimerów jest uznawany za emitowany. Dyrektywa RED III przewiduje, że przemysłowy CO₂ nie będzie uznawany za uniknięty w produkcji po 2036 roku w przypadku wytwarzania energii oraz po 2041 roku we wszystkich innych przypadkach. To podważa inwestycje w technologie CCU już dziś - brzmi stanowisko Cefic.

Pomimo tego organizacja argumentuje, że wykorzystanie CO₂ jako cyklicznego surowca w przemyśle chemicznym przyczynia się do redukcji emisji zakresu 3 oraz emisji zakresu 1 z przemysłowych źródeł punktowych. Technologie przekształcania CO₂ w chemikalia mogą zwiększyć cyrkularność węgla, zmniejszyć zależność od importu oraz poprawić strategiczną autonomię UE.

Ceficdwutlenek węglaprzemysł chemiczny