Regulacje dotyczące produktów ochrony przeciwsłonecznej w Unii Europejskiej, Stanach Zjednoczonych, Australii i Japonii

• Strona główna
• Artykuły
• Regulacje dotyczące produktów ochrony przeciwsłonecznej w Unii Europejskiej, Stanach Zjednoczonych, Australii i Japonii

2026-10-19  / Autor: Małgorzata Michałowska, GBA Polska Sp. z o.o., lider zespołu ds. badań solaryjnych & specjalista ds. badań in vivo i in vitro, magister inżynier biotechnologii leków

Aby właściwie ocenić skuteczność produktów zawierających filtry UV, poza standardowymi badaniami przewidzianymi dla kosmetyków, konieczne jest przeprowadzenie specjalistycznych badań określających poziom ochrony przeciwsłonecznej. Obejmują one ocenę ochrony przed promieniowaniem UVB i UVA, przy użyciu metod in vivo i/lub in vitro. W przypadku metod in vivo badania prowadzi się  z udziałem ochotników. Polegają one na kontrolowanej ekspozycji fragmentów skóry pleców na promieniowanie UV po uprzedniej aplikacji badanego produktu w ściśle określonej ilości. Następnie porównuje się minimalną dawkę promieniowania powodującą powstanie rumienia (ang. MED – minimal erythema dose) na skórze chronionej produktem oraz niechronionej. Na tej podstawie wyznacza się wartość SPF. 

W Unii Europejskiej dostępny jest szeroki zakres metod oceny skuteczności filtrów UV. Ochronę przed promieniowaniem UVB można badać in vivo zgodnie z normą ISO 24444:2020 lub in vitro zgodnie z normą ISO 23675:2024, wykorzystując płytki PMMA (polimetakrylan metylu) o kontrolowanej chropowatości, które symulują topografię ludzkiej skóry. Analogicznie można przebadać produkt pod kątem ochrony przed promieniowaniem UVA – in vivo według normy ISO 24442:2022 lub in vitro – norma ISO 24443:2021. Jedyną różnicą jest to, że wymagane jest również sprawdzenie krytycznej długości fali, którą oferuje tylko norma ISO 24443. Decydując się więc na ścieżkę in vivo, i tak trzeba wykonać część badania in vitro, aby uzyskać komplet informacji niezbędny do etykietowania ochrony przed promieniowaniem UVA.

Dostępna jest również metodyka hybrydowa, która łączy w sobie elementy badania na ochotnikach, jak i in vitro. Jest to metoda HDRS (Hybrid Diffuse Reflectance Spectroscopy), opisana w normie ISO 23698:2024. Technika ta umożliwia wyznaczenie wartości SPF, UVAPF, CW oraz stosunku UVA1/UV. Stosunek UVA1/UV (określany również jako UVA1/UV total ratio) stanowi parametr opisujący udział ochrony w zakresie długofalowego promieniowania UVA1 (340-400 nm) w całkowitym profilu ochrony UV produktu przeciwsłonecznego.

ARTYKUŁ DOSTĘPNY W "Kosmetyki i Detergenty" nr 3/2026

"Kosmetyki i Detergenty" to kwartalnik biznesowo-informacyjny z zakresu przemysłu kosmetycznego i środków czystości.

przemysł kosmetycznykosmetykiregulacjeochrona przeciwsłoneczna