Artykuły - Przemysł detergentowy

Surfaktanty w łazience… i mydła – prawdziwa historia

10.12.2019
Autor: ARTYKUŁ PROMOCYJNY
Surfaktanty w łazience… i mydła – prawdziwa historia

Mało kto wie, co kryje w sobie słowo „surfaktant”. Jeśli jednak powiemy, że jednym z przedstawicieli surfaktantów jest mydło, sprawa wygląda o wiele prościej.

Jak mydło trafiło do współczesnych łazienek? Rzadko kto zastanawia się, jak daleko sięga historia małej kostki mydła, używanej wielokrotnie w ciągu dnia. Mydło po prostu jest i zawsze było. Jego historia jest równie długa, jak historia człowieka. Ginie gdzieś w mrokach dziejów, zostawiając za sobą zapach różnorodnych kultur i cywilizacji…

Zanim powstała kostka mydlana

Mydło było znane już 5000 lat temu. Używano go wówczas głównie do prania i dezynfekcji ran. Pierwsze mydła z pewnością różniły się od tego, którego używa się współcześnie. Francuskie słowo „savon”, angielskie „soap” pochodzą od celtyckiego lub celtycko-germańskiego słowa „sapo”, które oznacza substancję służącą do mycia. Podstawowymi składnikami starożytnego mydła był łój zwierzęcy oraz popiół uzyskiwany ze spalonych, specjalnie dobranych roślin o właściwościach czyszczących, takich jak na przykład piołun. Rzymski pisarz, historyk, wytrawny badacz przyrody i geograf – Pliniusz Starszy – twierdził, że zamieszkujący obecne tereny Francji Galowie używali popiołu bukowego, dzięki któremu rozjaśniali włosy. Mydło w tej postaci służyło im również do mycia rąk, a także do prania. Według rzymskiej legendy mydło wzięło nazwę od góry Sapo, na której odbywały się obrzędy sakralne. Na wzniesieniach owej góry tubylcy poświęcali w ofierze zwierzęta, chcąc wkupić się w łaski lokalnych bogów. Kobiety piorące odzież nad Tybrem odkryły, że spływająca ze stoku mieszanina stopionego łoju zwierzęcego, popiołu i gliny nadaje się do prania. W starożytnej Grecji i Rzymie do mycia używano oliwy z oliwek. Smarowano nią ciało, a następnie nacierano piaskiem. Oliwa wiązała ziarnka piasku w błoto, które po zaschnięciu na skórze zeskrobywano wraz z brudem i startym naskórkiem za pomocą specjalnych skrobaczek, wykonanych z brązu i kości. Starożytni Egipcjanie używali do mycia wody z roztworem sody. Fenicjanie natomiast stosowali mieszaninę koziego tłuszczu i popiołu ze spalonych roślin. Trudnili się kupiectwem i z tego powodu to właśnie ich kosmetyczny wynalazek szybko rozpowszechnił się w różnych regionach świata. Im też przypisuje się wynalezienie mydła, co nie jest jak się okazuje całkiem zgodne z faktami.

Gdy Europa myć się zaczęła

Pierwsze „twarde” mydła powstały na Środkowym Wschodzie około roku 800 naszej ery. Do kręgu kultury europejskiej wprowadzili je Arabowie. Stąd właśnie dziś znane na całym świecie mydła Aleppo pochodzące z Syrii. Dzięki kontaktom handlowym z arabskimi kupcami oraz wyprawom krzyżowym mydło trafiło do łazienek mieszkańców bogatych miast ówczesnej Europy i od razu stało się bardzo drogim oraz luksusowym towarem. Wielkie, europejskie mycie rozpoczęło się więc od Marsylii i Wenecji, gdzie z biegiem czasu powstały pierwsze prawdziwe mydlarnie. W XII wieku mydlanym potentatem stała się jednak Hiszpania.

Wyświetlono: 2823

Przeczytaj również

Skomentuj

Kalendarium

więcej