Artykuły - Przemysł chemiczny

Niepewna przyszłość rynku bieli tytanowej

25.07.2019
Autor: Dominik Wójcicki
Niepewna przyszłość rynku bieli tytanowej

Na sytuację popytowo-podażową na rynku bieli tytanowej coraz mocniejszy wpływ będzie mieć możliwość zmiany w klasyfikacji odnoszącej się do TiO2.

– Dwutlenek tytanu jest w ostatnich latach jednym z głównych tematów wywołujących zainteresowanie w branży farb i powłok. Ostatnie działania dotyczące zbliżającej się klasyfikacji TiO2 stawiają to zagadnienie na pierwszym miejscu, jeśli chodzi o agendę większości graczy działających w branży farb i powłok – uważa Reg Adams, dyrektor zarządzający w agencji badania rynku Artikol.

Przekonuje on, iż innym wyzwaniem dla branży farb i powłok jest pewność, co do kontynuacji produkcji i sprzedaży TiO2 przez jego wytwórców, przy jednoczesnym uzyskaniu przez nich rozsądnego zwrotu z inwestycji.

Dla producentów farb i powłok biel tytanowa jest istotnym składnikiem we wszystkich preparatach. Przypada na nią zazwyczaj co najmniej 10% kosztów surowców potrzebnych do produkcji farb i powłok, a czasem nawet 15% w okresach szczytowych cen bieli tytanowej, jak miało to miejsce choćby w latach 2011-2012. Zresztą trendy cenowe panujące w omawianym sektorze są niezwykle ciekawe i warto im się przyjrzeć bliżej. Podlegają one wyraźnej cykliczności, a cykle te bardziej zbliżone są do ruchów cen odnoszących się do towarów, w których biel tytanowa ma zastosowanie niż do ruchów cen kojarzonych z pozostałymi pigmentami i dodatkami specjalnymi stosowanymi w ramach produkcji farb i powłok.

Cykliczność i wielkość zmian zachodzących pomiędzy poszczególnymi cyklami cenowymi na rynku TiO2 są w ciągu ostatniej dekady większe niż kiedykolwiek wcześniej, a zauważyć należy, że historia tego przemysłu sięga już prawie stu lat.

Średnia cena kontraktowa za kilogram bieli tytanowej (dostarczonej przez wytwórców z Europy Północno-Zachodniej) wzrosła z 2,2 euro w trzecim kwartale 2009 r. do 3,25 euro w trzecim kwartale 2011 r., a następnie spadła do 1,95 euro w pierwszym kwartale 2016 r. Następnie ponownie wzrosła do 3 euro w drugim kwartale 2018 r., po czym pod koniec ubiegłego roku delikatnie zmalała do poziomu 2,8 euro. W pierwszym kwartale 2019 r. europejskie ceny kontraktowe dla TiO2 oszacowano na  2,55-2,8  euro za kilogram, czyli o 0,1-0,14  euro mniej niż we wcześniejszym kwartale. Mieliśmy zatem do czynienia w pierwszych trzech miesiącach tego roku z trzecim z rzędu kwartałem spadków cen. Było to spowodowane dobrze zaopatrzonym rynkiem i ograniczoną aktywnością po stronie kupujących.

Gdy mowa o cykliczności cechującej zachowania cenowe w omawianej branży, to warto zwrócić uwagę, że historycznie rynek zastosowań bieli tytanowej – sam cechujący się dużymi wolumenami np. w odniesieniu do produkcji farb, powłok, papieru i tworzyw sztucznych – doświadczał naprzemiennie napiętych okresów podażowych, powodujących istotny wzrost cen i marż, po których to następował okres niższego wykorzystania bieli tytanowej, skutkujący spadkiem ich cen i marż producentów. Zmienność tego rynku wynika ze znaczących zmian popytu na produkty końcowe, w których potrzebna jest biel tytanowa, co z kolei ma swoje odbicie w globalnej i regionalnej aktywności gospodarczej oraz zmianie wymagań klientów.

Na marże uzyskiwane ze sprzedaży TiO2 wpływ mają także znaczące zmiany w kosztach produkcji omawianego surowca, w tym kosztach energii czy surowców tytanonośnych. Popyt na TiO2 zależy częściowo od koniunktury w branży mieszkaniowej i szerzej budowlanej. Obydwa te sektory odznaczają się własną cyklicznością i w przeszłości doświadczały już dużego pogorszenia koniunktury. Ponadto ceny za dwutlenek tytanu mogą być uzależnione od poziomu zapasów u klientów. Ci zaś nie tak znowu rzadko przyspieszają lub opóźniają zakupy TiO2 , chcąc w ten sposób być przygotowanymi na podwyżki lub obniżki cen.

Obecnie koszty surowców do produkcji TiO2 , takich jak żużel, rutyl i ilmenit, stanowią do 40% wszystkich kosztów zmiennych ponoszonych przez producentów bieli tytanowej. Zakupy surowców do produkcji TiO2 są zazwyczaj denominowane w dolarach amerykańskich. Dalsze 30% kosztów produkcji bieli tytanowej przypada na media (energia elektryczna, gaz i para), kwas siarkowy i chlor. Zatem wzrosty i spadki kursu dol./euro – z najwyższą wartością powyżej 1,5 dol. pod koniec 2009 r. i najniższym punktem 1,05 dol. na koniec 2016  r. – w bardzo dużym stopniu determinowały w ostatnich latach poziomy kosztów ponoszonych w procesie wytwarzania bieli tytanowej.

Wyświetlono: 833

Przeczytaj również

Skomentuj

Kalendarium

więcej