Artykuły - Przemysł chemiczny

Kolejny krok w kierunku wypracowania alternatywnych rozwiązań dla rozpuszczalnikowych powłok jednoskładnikowych (1 K) do ochrony przed korozją

08.10.2019
Autor: ARTYKUŁ PROMOCYJNY
Kolejny krok w kierunku wypracowania alternatywnych rozwiązań dla rozpuszczalnikowych powłok jednoskładnikowych (1 K) do ochrony przed korozją

Wprawdzie koncepcja „farb DTM o wysokim połysku bez dodatku pigmentu antykorozyjnego” sprawdziła się na rynku architektonicznym, to jednak w przypadku powłok przemysłowych czy o podwyższonej trwałości wydaje się konieczne rozważenie stosowania pigmentów lub dodatków antykorozyjnych w recepturach farb.

W niniejszym artykule opisane jest działanie dodatków i pigmentów antykorozyjnych z nowymi spoiwami, które łączy w sobie zalety wielofazowej dyspersji cząstek z brakiem typowych wad, a to dzięki zastosowaniu zastrzeżonej technologii dyspersji hydrofobowej („Hydrophobic Dispersion Technology”, HDT).

Uwarunkowania dotyczące tworzenia polimerów

Morfologia cząstek

Współcześnie chemicy zajmujący się recepturami polimerowymi mają do dyspozycji nie tylko szerokie spektrum podstawowego budulca (monomerów) i dodatków polimeryzacyjnych (środków powierzchniowo czynnych), ale także coraz szerszy zestaw „narzędzi”, tj. procesów pozwalających przewidzieć określoną budowę morfologiczną polimeru, a tym samym uzyskać określone właściwości docelowe.

Zastosowanie lateksu tworzącego powłokę w niskiej temperaturze (niski poziom Tg), jako wyjątkowego spoiwa w recepturach farb prowadzi zwykle do uzyskania powłok miękkich, o niedopuszczalnych parametrach w zakresie przylepności. Wiadomo o kilku metodach uzyskania połączenia niskiej minimalnej temperatury powstawania powłoki (MFFT) i dopuszczalnych właściwości mechanicznych powłok, przy czym osiągnięcie tego celu umożliwia np. mieszanie lateksu polimerowego miękkiego i twardego, w zakresie którego prowadzone były obszerne badania. W tego typu mieszankach lateks miękki zapewnia formowanie powłoki w niskiej temperaturze otoczenia, natomiast lateks twardy zapewnia wytrzymałość i twardość. Wprawdzie technika ta skutecznie zmniejsza ogólny poziom czynnika koalescencyjnego potrzebnego do uzyskania powłoki o pożądanych parametrach, dotyczą jej jednak także pewne ograniczenia, jeśli chodzi o optymalizację rozwiązania w zakresie zrównoważenia parametrów formowania powłoki, zawartości LZO i twardości powłoki.


CAŁY ARTYKUŁ ZNAJDĄ PAŃSTWO W NR 5/2019 DWUMIESIĘCZNIKA "CHEMIA I BIZNES". ZAPRASZAMY.


Wyświetlono: 715

Przeczytaj również

Skomentuj

Kalendarium

więcej